DayCare Centre

De eerste wisseldag. We verdeelden het team in twee groepen. De ene groep zou naar het DayCareCentre gaan en de andere groep naar het straatkinderenproject. De groep van de DayCare begon de dag in Mtskheta. Ja, probeer dat maar eens uit te spreken;-) We reden eerst een heel stuk naar boven, naar een soort kathedraal. Echt een hele mooie plek met een gigantisch mooi uitzicht over Tbilisi en andere steden in Georgië. Helaas werden we na een tijdje weggejaagd door een of andere filmproducer. We reden naar beneden om nog even door Mtskheta te lopen. Daar bezochten we een kathedraal, best indrukwekkend om te zien. Na een halfuurtje daar rond te hebben gelopen reden we naar het DayCareCentre. Toen we daar aankwamen kwam er een meisje op ons afrennen. Je kon aan haar gezicht aflezen hoe enthousiast ze was. Ze rende met een grote lach op haar gezicht weer voor ons uit naar boven.

Het DayCareCentre is een soort van naschoolse opvang. Hier komen kinderen uit gebroken gezinnen, arme kinderen en kinderen die bijles nodig hebben. Wij hadden deze middag de taak om de maaltijd voor de kinderen te verzorgen en om ze verder te vermaken. Toen we binnenkwamen waren meneer de Visser, Luuk en Bas al bezig om het eten klaar te maken. Zij waren naar het weerstation geweest om daar informatie op te doen voor hun PWS en waren al eerder in het DayCareCentre gearriveerd. Ze waren bezig met een salade waar we drie bakken mayonaise bij moesten doen.. We serveerden de salade, de soep en het brood aan de kinderen. Ze begonnen heerlijk te smullen. We kregen zelf ook een bordje soep en aten met de kinderen mee. Er waren twee broertje bij, Niek en Beca, die heel goed Engels praatten. Das was wel fijn, want dan konden we in ieder geval een keer communiceren zonder al te veel gestuntel en gebarenGezichtje met knipoog.

We ruimden de tafel met elkaar af en begonnen met ons Bijbelverhaal. We hadden een toneelstukje voorbereid over de barmhartige samaritaan. Meneer de Visser was de verteller en wij beeldden het uit. Daarna leerden we ze ‘Read your Bible pray everyday’, wat ze enthousiast meezongen. We hadden een hoop knutselspullen voor de kinderen meegenomen en dat legden we voor ze klaar. Ook leerden we de kinderen ‘ het dansje van de expeditie': de motowndans. Meneer de Vissers specialiteitGezichtje met knipoog.

Ik nam een paar kinderen mee naar buiten om daar een balspelletje te doen. De jongens vonden het helemaal geweldig en al gauw kwamen er meer kinderen naar buiten. Helaas ging het spel wel met wat struggles gepaard. Ze vielen namelijk om te haverklap uit elkaar. BEDANKT ACTION!  De rest van de kinderen waren binnen bezig. We hadden smink meegenomen en Liesanne en Laura begonnen met het sminken van de gezichten van de kinderen. Ook knutselden en kleurden ze wat. We zouden die middag ook nog voedselpakketjes uit gaan delen aan oude mensen op straat. Omdat het teveel was om met z’n allen deze pakketjes uit te gaan delen gingen er nog een paar met de kinderen te springtouwen.

Wat ik wel bijzonder vond, was dat de kinderen uit het DayCareCentre zelf mee de straat opgingen om de pakketjes uit te delen. Ze geven terwijl ze zelf niet veel hebben.. We liepen met elkaar door de straten van Tbilisi. Geen rustige straatjes, nee alles behalve dat. Enorme drukke straten waar auto’s kriskras door elkaar reden en langs de kant allemaal kraampjes met eten, souvenirs, kleding enzovoorts. Steeds deelden we voedselpakketten uit. We zagen sommige bedelaars verrukt in het tasje kijken, mooi om te zienLachebekje met lachende ogen.

Toen we alle voedselpakketjes hadden uitgedeeld, kwam Gella, onze busschauffeur, ons met het busje halen. We reden terug naar Betheli Guesthouse om daar een avond te gaan doorbrengen met de jongeren van de kerk van Merab. Ze stonden ons al op te wachten op het balkon. We deden wat spelletjes en testten of we de namen van de Georgiërs nog wistenLachebekje met lachende ogen. Daarna gingen we eten en verspreidden we ons over de Georgische jongeren. We haalden weer wat geintjes uit door: Echt vies! te zeggen en tegelijk onze duim op te steken. Altijd leuk die taalbarrière. We liepen met elkaar naar een voedbalveld in de buurt en voetbalden tot een uur of half 11. We sloten de avond af met wat spelletjes in Betheli Guesthouse. Ze bleven tot een uur of kwart voor 12. Helaas moesten we toen toch echt afscheid nemen. We gaven ze knuffels en zwaaiden ze uit.

Kortom, het was weer een dag met veel indrukken, gezelligheid en leermomenten!

Door: Meike van Wendel de Joode
Terug naar overzicht