Grenzen Verleggen

17 mei 2015, Gori

Beste mevrouw de lokale bewoner,

Vandaag mochten we bij u langskomen. Ondanks uw armoede liet u onze invasie van 20 personen binnenkomen. Niet dat we er allemaal inpasten, maar het gebaar was zichtbaar.

We keken onze ogen uit, terwijl u en uw man allebei aan één oog blind waren. We zagen uw magere, zwarte handen, de gaten in de muur, de plassen op de grond en het dak dat zo ver doorgebogen was, dat je er nog precies onder kon staan. Het dak rustte op één paal.

Jullie huis is niet groter dan een normale slaapkamer in Nederland, terwijl het hier de functie heeft van woonkamer, slaapkamer, keuken, badkamer en opberghok. Zelfs al zou jullie huis in Nederland alleen maar als stal dienen, dan zou de dierenbescherming allang in de modder voor jullie deur hebben gestaan, omdat het zelfs voor dieren onacceptabel zou zijn om in te wonen.

En daarbij hebben jullie ook nog drie zonen in dit huis opgevoed. Vol liefde en vol pijn vertelde u dat uw oudste zoon verdronken was in de rivier en dat uw middelste zoon dit zo erg vond en hij de vergelijking ‘Mijn broer is dood en ik ben levend’ niet meer kon verdragen, dus beroofde hij zichzelf van het leven. Jullie zijn altijd van hen blijven houden, want het enige mooie in jullie huis was de foto aan de muur, die jullie herinnerde aan jullie zonen

We waren blij dat we jullie een voedselpakket konden geven. We hebben in de afgelopen dagen geleerd, dat op bezoek gaan bij mensen zoals jullie het grootste cadeau is wat we kunnen geven. Zoals een vrouw huilend verwoordde: ‘Onze regering ziet niet eens naar ons om en wil niet naar ons luisteren, terwijl jullie 16-, 17-jarige buitenlanders hier naartoe komen om naar ons verhaal te luisteren.

Maar ondanks dat bleef er een gevoel van machteloosheid bij ons achter. Hoe graag hadden we balken, planken, meubels, verf, schoonmaakspullen, kachels, isolatiemateriaal en wat ook maar zou kunnen leiden tot een verbetering van jullie bestaan, aangesleept en onszelf helemaal in het zweet gewerkt om ook zelf het gevoel te hebben, dat we jullie lijden iets verlicht hebben.

En terwijl jullie daar achterbleven, gingen wij verder met ons programma en werden we langzaam weer vrolijk. Toch blijft het gevoel van machteloosheid, konden we maar meer doen, hangen.

We hopen dat jullie nooit vergeten dat God jullie veilige vesting is.

Liefs,

Lydia en Gerlise,
namens het Expeditieteam

Door: Gerlise van der Steeg
Terug naar overzicht