Onderwijsproject Tserovani

Positieve chaos

Vandaag was het dan zover, ons eerste project! Onze dag was in een woord beschreven: chaos. Na een vrij bijzonder ontbijt (lees: ontbijt met twee megaknakworsten of minirookworsten, net wat je wilt, twee eieren en chocoladekoekjes) gingen we op weg naar Tserovani. Tijdens een tussenstop werd er een hapje gekocht voor tussen de middag en een winkelwagenrace op touw gezet. Maar daarna kwamen we aan in het ‘settlement’: Tserovani.

In de school gingen we Engelse les geven. Er is niemand schattiger dan een Georgisch kindje :-) Ze luisterden heel goed, ondanks onze veranderde plannen die nogal chaos veroorzaakten. Ze hielden hele verhalen in het Georgisch en maar lief lachen. Na een soort van overleg deelden we potloden uit en leerden we ze ‘Head, schoulders, knees and toos’ aan. Vooral de gebaren vonden ze erg leuk. Ook konden de leerlingen, die zeven tot twaalf jaar oud waren, zichzelf voorstellen in het Engels. We hebben o.a. Luka, Nina, Maria en Georgi ontmoet (Lees: alle kinderen heten hetzelfde in Georgië) Het programma was nogal veranderd, dus tijdens een PWS-enquette leerde meneer de Visser zijn inmiddels befaamde Motown-dansje aan. De kinderen deden enthousiast mee, maar wij vonden het vooral erg leuk om naar meneer de Visser te kijken. Het was gewoon heel leuk, hoor ik als samenvatting hier naast me.

Tijdens het middageten zagen we een auto met als nummerbord LOL. Lol was er wel! Er was namelijk een desbetreffend expeditielid die het lollig dacht te vinden om tegen een ander desbetreffend expeditielid te zeggen dat diegene wel een zijn/haar broodje met kaas op de bumper van een auto kon leggen. Vervolgens reed, je raad het al, de auto weg. Dag broodje kaas!

’s Middags gingen we een sportdag ‘organiseren’. Trefbal, voetbal en volleybal spelen tegen een paar overenthousiaste, übersportieve Georgiërs, die 13-17 jaar oud waren (met een enkele uitschieter naar boven). Vervolgens joinden we spontaan een KARATELES. We hadden alles verwacht, behalve een karateles. En één van de schrijfster van deze blog die niet met een G begint, viel nogal om toen ze een of andere trap ging verkopen aan een Georgiër tegenover haar. Heel lenig. Nee, meneer de Visser was degene die zo lenig was dat hij uit zijn broek scheurde. Naja, zo noemde hij het zelf. Vervolgens keek iedereen in de bus toe hoe hij zeer kunstig zijn … probeerde te verbergen.

Tserovani staat volgebouwd met 2.000 huisjes. Dan moet je er wel in één geweest zijn natuurlijk. Dat deden we. We hadden een interview met de bewoners van een huisje. (Eén bewoonster was al de hele dag met ons meegelopen en had werkelijk waar overal foto’s van gemaakt, lief mens hoor) Dat was best wel interessant. Wat wij tijden lang ‘refugee camp’ hadden genoemd, noemden zij vol overtuiging ‘settlement’.

Aan de bewoners kon je wel merken, dat ze graag weg wilden en nog wel boos waren op de Russische regering. Daarna hobbelden we over de plassen, door de gaten, in de modder, langs bevuilde auto’s weer terug naar Tbilisi. Aangekomen aten we chatsjapoeri, waar de schrijfster van deze blog die wel met een L begint, al naar had uitgekeken. Oja, onze chaotische dag, zelfs het weer was chaotisch (het regende) werd wel ervaren als positief. Vandaag was dus een positieve chaos. Benieuwd of we aan het eind van deze tien dagen nog steeds zo positief zijn over chaos ;-)

Door: Lydia Meeuse en Gerlise van der Steeg
Terug naar overzicht